Profesör Alımları ~

Konu: Profesör Alımları ~ Ptsi Kas. 23, 2009 2:10 pm

Ad, Soyad:
RolePlay Yaşı:
İstediğiniz Ders:
Günde Kaç Saat Online?:
Örnek RolePlay:

_________________

Konu: Geri: Profesör Alımları ~ Çarş. Kas. 25, 2009 8:46 pm

Ad, Soyad:Hermione Anna Granger
RolePlay Yaşı:20
Günde Kaç Saat Online?:Her gün fazla fazla
Örnek RolePlay:İksir dersinin olacağı gün Jessica beni mutlu bir şekilde kaldırmıştı.Kalktıktan sonra Jessicay’la cüppelerimizi giyerek aşağıya iksir odasına inmiştik.Herkes sırasında uyukluyordu.İksir Profesörü;Profesör Matter:

-“Herkese merhaba!”diyerek güne başladı.
-Merhaba Profesör Matter.

Hepimiz büyük bir merakla Profesör Matter’ın işleyeceği konuya hazırlanmıştık.Profesör Matter’a:

-Profesör Matter,bu gün hangi konuyu işleyeceğiz?

-Bayan Blomwood.Sizinde herkes gibi beklemeniz gerekiyordu.Ama söyleyeyim.İşleyeceğimiz konu Ufalma.Evet herkes kitaplarının 15 ve 16.sayfasını açsın.

Sayfaları açtıktan sonra profesör sayfayı incelememizi istedi ve bize şunu sormuştu:

-Aranızda ufalma iksirinin malzemelerini ve ne işe yaradığını bilen var mı?

Parmağımı kaldırmıştım ve Profesör Matter:

-Bayan Blomwood.Evet.Söyleyin.

-Ufalma iksirinin içinde bulunanlar kesilmiş papatya kökleri,soyulmuş büzülmüşincir,dilimlenmiş tırtıllar,bir fale dalağı,bir parça sülük sıvısıdır.Ufalma iksirinin amacı nesneleri ufaltmaya yarar Profesör Matter.

-Evet Bayan Blomwood.Sağolun.

Kitabı incelemeye devam ediyorduk.Sonra Profesör Matter bize dersi anlatmıştı.Dersi tam olarak kavradıktan sonra iksiri yapmaya çalışmıştık.Ne yazık ki bazılarının olmamıştı.Ama benim olmuştu.Profesör Matter beni tebrik ettikten sonra ders bitti demişti.

Bende mutlu bir şekilde odadan çıkarken Jessica yanıma geldi ve ;

-“Senin bu haline bayılıyorum.” demişti…

Konu: Geri: Profesör Alımları ~ Cuma Ara. 04, 2009 3:56 pm

Alındınız...

_________________

görlüm yapar yea.

:..¨..::

Konu: Geri: Profesör Alımları ~ C.tesi Ara. 05, 2009 8:54 pm

Ad, Soyad: Eduard Justin Skullmagic

RolePlay Yaşı: 26

İstediğiniz Ders: Tılsım

Günde Kaç Saat Online?: Akşamları burdayım ^^ Değişiyor. netimde sorun olmadığı sürece okuldan sonra hep

Örnek RolePlay: 4 Tane koyuyorum. Beğenir misiniz bilmiyorum ama her neyse...

Spoiler:
Karanlık Cadde

Eddy
karanlık bir caddede hızla yürüyordu. Üzerindeki siyah cüppenin arkası
hafif havalanıyor, siyah bina duvarlarına sürtüyordu. Cüppeden çıkan
ses Eddy’nin kulaklarını rahatsız ediyor, onun daha da hızlanmasına
neden oluyordu. Daha sonra asasını eline aldı ve havaya çevirdi. “Aqurainne”

Gök
gürledi ve yağmur yağmaya başladı. Karanlık caddenin üzerinde kara
bulutlar birikiyordu. Yağmur damlaları ahenk içinde yere iniyor, yere
düştüklerinde çıkardıkları ses cüppeden çıkan sesi bastırıyordu. Eddy
karşısında bir silüet gördü. Uzun, siyah bir silüet. Yaklaştıkça
belirginleşiyordu. Bu adamı tanıyordu. Bir seherbazdı bu. Seherbaz
asasını Eddy’e doğrultarak “Woulev Korrunio”
diye haykırdı. Asadan çıkan mor ışık Eddy’nşn etrafını sarmaya başladı.
Eddy elini şıklattı ama cisimlenemedi. Sonra asasını seherbaza
çevirerek “Madem düello istiyorsun, öyle olsun. Kruinnio”
dedi ve asadan alevler fışkırdı. Alevler seherbaza doğru ilerliyordu.
Seherbaz asasını kımıldattı ve alevler katılaştı. Eddy bu fırsatı
değerlendirerek mor ışığı dağıttı ve oradan cisimlendi.

Okul Bahçesi

Tılsım Dersi verdiği okulun önünde belirdi. Bahçeden içeri girmeden önce ıslak cüppesinden asasını çevirdi ve üzerine tuttu. “Hipperio” Üzerindeki kıyafetlerin tamamı değişti. Eddy’nin yüzünde değişiklik oldu. Sanki artık başka biriydi. Sonra da “ Rodolphus”
diye tekrar etti ve içeri girdi. Bahçe gözüne fazla uzun görükmüştü.
Her yerden sesler duyuyordu. Kapılar da kilitlenmiş olabilirdi belki.
Sonra asasını çıkararak “Lightnobal”
dedi. Asanın uçundan bir ışık topu çıkarak Eddy’e eşlik etmeye başladı.
Etrafa yayılan cılız ışıkta etrafındakileri görmeye çalışan Eddy okulun
kapısını anca bulabilmişti ama kapı kilitliydi. Eddy Bahçenin diğer
tarafına doğru ilerlemeye başladı. Sonra arada duran küçük heykele
çevirdiği asanın hareketiyle heykel geri çekildi ve yol açıldı.
Karanlık sessiz ve sıcak bir yol. Işık topu Eddy’nin yanında geliyordu.
Sonra Eddy içeriye girdi odasındaki bir kapıdan.

Ders

İçeri
girdikten sonra kirlenmiş olan kıyafetini çıkarıp odasındaki
pijamalarını giydi ve uyudu. Sabahın serin havasıyla uyanıp
kıyafetlerini değiştirdi ve mis gibi kokan yemeklerden yemek için Büyük
Salon’a indi. Profesörler masasına oturup yemeğini yadikten sonra
birkaç öğrenciyi -ki Slytherin ağırlıklı- selamlayarak tekrar odasına çıktı.

Ders
Programına baktı. İlk derslerinin hepsi boştu. Eddy Baş Yöneticiden
bunu özellikle istemişti. Derse girmeden önce her şeyi gözden geçirmeyi
severdi. Ders programındaki sıraya göre kitaplarını dizdi ve hepsinin
önüne özenle birer parşömen kâğıdı bıraktı. Sonra ilk iki dersinin 4.
sınıflara olacağına emin olmak için ders programına tekrar baktı.
Doğruydu, ilk iki dersi 4. sınıflaraydı. Kitaptan işleyecekleri yeri
açtı ve okumaya başladı. Parşömen kâğıtlarına okurken aldığı küçük
notlar dışında kitabın üzerinde de birkaç değişiklik yaptı.

İlk
dersine girmek için odasından gerekli eşyalarını alarak çıktı. Odasının
yanında olan dersliğe girdi ve sıralarda oturan 4. sınıflara dönerek “Günaydın, bugünkü dersimizde cisimleri yanımıza çağırmayı öğreneceğiz.” dedi ve karşısında kalkan ellerin en gerisindekine “Evet Miss Black.” diyerek söz verdi. Kızın “Aleeon Büyüsü” cevabına “Slytherin’e 10 puan.” diyerek
karşılık verdi. Sonra da dersi anlatmaya konuldu. Büyünün
çzelliklerini, nasıl yapıldığını anlattı. Ama en sonunda ders bitti.
Tenefüsün arkasından 2. derse girdiler. 2. derside 4. sınıflara olan
Eddy bu derste büyünün uygulamasını göstermek için asasını çıkarmış
olarak sınıfa girdi. “Bu derste büyüyü uygulayacağız.” dedi ve asasını masanın yanındaki tahtanın üzerinde duran tebeşirlere çevirerek “Aleeon”dedi. Tebeşir hızla Eddy’nin üzerine doğru gelmesine rağmen tam önünde muhteşem bir frenle durdu. Eddy tebeşiri eline alarak “Sıra sizde. Herkes sıra ile tebeşirleri çağıracak. Sıraya dizilin.”dedi
ve sıraya dizilen öğrencileri izledi. Öğrenciler sıraya girince onlar
hakkında küçük küçük notlar almaya başladı. En sonunda “Ders bitmiştir, başarılar. Notlarınızı bir dahaki ders panoda görebilirsiniz.”dedi ve sınıftan çıktı. Çıkarken arkasından kapı hızla çarptı.

Spoiler:
Bir
sürü gibi ilerliyordu beyaz noktacıklar aşağıya doğru. Kimi çıplak ağaç
gövdelerine takılıp orada kalıyor, kimi yeşil çamları beyaza çeviriyor,
kimiyse solgun yeri donduruyordu. Her yer bembeyaz olmuştu. Yeryüzünde
artık ne yeşil, ne kahverengi, ne gri, ne de başka bir renk vardı
beyazdan başka... Uzun, iri bir adam bozdu doğanın asil rengini. Siyah
saçları, postallerı ve kürküyle... Sonra eğildi ve yerden biçimsiz bir
taş aldı. "Ne biçimsiz bir taş."
diyerek fırlattı taşı karşıdaki boşluğa doğru kıştan bıkmışcasına. Taş
sertçe karlara çakıldı ve tam yüz parçaya bölündü. Tüm parçalar
birbirine eşti. Yüz kristal parça bir ışık yaymaya başladı. Adamın
gözleri kamaştı. Işık sanki içine işliyor gibiydi. Adam ışıktan
kurtulmak için gözlerini kapattı. Şimdiyse çok karanlıktaydı. Belkide
içindeki karanlıktı bu. Gözlerini açtığında her yer yemyeşildi. Ağaçlar
yeşermişti, sanki kışa inat. Güneş tepede gülümsüyor gibiydi ve hafif
esen rüzgar kulağına bir şeyler fısıldıyordu.

Adam çok şaşırmıştı. "Buraya nasıl geldim? Acaba o taşlar mı beni buraya getirdi. Ama sadece taşı attığımda kıştan bıktığımı düşünüyordum."
diye düşünmeye başladı ama düşünmekle buradan kurtulamayacağını
anlayınca yürümeye koyuldu ağaçların arasında. Güneş ışığı boş bulduğu
her yerden girmeye çalışıyor, ağaç dalları ise onun önünü kesiyordu.
Orman gittikçe büyüyor, derinleşiyor ve kararıyordu. Ormanın tam
ortasına geldi ve en karanlık yerde olduğunu düşündü. İçine sıkıntı
doluyor, düşünceleri kararıyordu. O sırada kulaklarında bir ses
yankılandı. "Hoş geldin yabancı. Burası biz büyücülerin gezegeni. Sen buraya neden ve nasıl geldin insan?" Adam sesini iyice ayarlamaya çalıştı ve sonra düzgün ama kalın bir sesle "Merhaba. Nasıl geldiğimi bilmiyorum ve bir nedeni yok. Tamamen şans eseri geldim." dedi. Büyücünün sesi tekrar kulaklarında yankılandı "Demek
Düşünce Taşları'nı buldun ama beni ilgilendirmez. Onları
kullanabiliyorsan ya buradan gidersin ya da beni yenersin. Rassenia
Dorienna" Adamın gözlerinin önünde mor bir yıldırım vardı, ona
doğru, şiddetle gelen bir yıldırım... Adam korku içindeyken taşlar
yeniden parladıve adamın gözlerini kamaştırdı.

Adam bu nedenle
gözlerini kapattı. Burası ormandan daha aydınlıktı ya da aynı derecede
karanlıktı. Tam anlayamamıştı. Hiçbir şey düşünemiyordu ama aklında Düşünce Taşları
ismi kalmıştı. Sonra gözlerini açtı ve kendini aydınlık bir ormanda
buldu. Ağaçlar sarıydı, çimenler sarıydı, hatta karşısında duran küçük
çocuk bile sarıydı. Çok garipti. Altına benziyorlardı. Sanki altınla
kaplanmış bir yerdi burası. Güneş ışınları üzerine düştüğü her noktadan
yansıyordu. Sarı renkteki gezegen güneşe karşı bir ayna gibiydi ama -bu
nedenle- çok soğuktu. Postalları ve kürkü onu sıcak tutuyordu ama
kendini hâlâ üşüyor hissediyordu. Sonra kulaklarında yine o büyücünün
sesini duydu. "Sen artık buradan çıkamazsın." Adam sonra postalını ve kürkünü çıkararak "Üşümüyorum, üşümüyorum, üşümüyorum... Buradan çıkabilirim, çıkabilirim... Yardım edin taşlar, yardım et Tanrım!"
diye geçirdi aklından ve bunların hepsini haykırdı gür bir sesle. Ama
sadece kendi duymuştu sesini. Sonra taşlar yine parlamaya başladı ama
hiçbir işe yaramıyordu. Sonra kendi kendine "Tabii
ya, burası gerçek değil, benim düşüncelerim. Sen benim içimdeki bir
sessin. Tabi ben haykırınca kimse beni duyamadı; çünkü ben burada
yalnızım." dedi ve gülmeye başladı delirmişçesine. En sonunda büyücünün kendisi çıkıp geldi. Uzun boylu, ince adamın sesi kalındı. Büyücü "Yanıldın, Rassenia Dorienna!" dedi ve mor yıldırım adamı delip geçti. Adama bakarak "Siz zayıf insanlar azıcık bir güç görünce deliye dönüyorsunuz. Ama unutmayın ki gerçek güç bizde." dedi ve arkasını dönüp yürümeye başladı. Sonra tekrar cansız bedene dönüp "Adım Eddy. Artık pek işine yaramaz ama." dedi ve yürümeye devam etti. Gezegenin tamamında Eddy'e ait kahkaha sesleri duyuluyordu sanki.

Spoiler:
Sessizlik çökmüştü
tüm şehrin üzerine. Pürüzsüz bir sessizlikti bu. Sanki tüm şehir ortadan
kaybolmuştu. Sanki herkes bir anda yok olmuştu dünya üzerinden. Pürüzsüz
sessizlik bir anda kalın bir sesle bozuldu, bir haykırışla. O haykırışta ağza
alınınca ürperilen, buz gibi soğuk kelimeler vardı; “Rassenia Dorienna!”. Kimi
bu sözcükleri söylerken zevk alır; kimi ise söylenirken korkudan bayılırdı.
Şimdi siyah gecenin sessizliğini bozan o sesten sonra gecenin siyahlığı da
bozulmuştu mor bir ışıkla. Şehrin tam ortasında bir ışık çıkmıştı ortaya, hızla
ilerleyen ve ölümcül…

Işık; uzun boylu,
ince, yaklaşık yirmi yaşındaki bir adamı parçalayıp geçti. Sıkkın görünen adam
o anda gözlerini yumdu. Sanki ömründen geçen her günü hatırlıyordu. Sarı
saçları yüzüne doğru inerken adam yıkılıyor, bir başka adam ise sevinç
kahkahaları atıyordu. Akuda’nın gözlerinde tüm ömrü bir saniyede akıyordu.
Güçlerini öğrendiği ilk günden bu zamana kadar her an. Ama ondan öncesi yoktu.
Sanki oraları sisli bir denizde suya düşüp boğulmuşlardı. Akuda’nın her geçen
an cansızlaşan gözlerinden akan bir damla yaşta anlaşılıyordu her şey.

Amcasının ihanetini
öğrendiği gün yıkılışı, özel bir tekniğe sahip olduğunu öğrendiğindeki sevinci,
arkadaşları Zeusai ve Lilu ile geçirdiği her an. Ama hatırlamadığı yer sadece
üç yaşına kadar olan zamandı. Anne ve babasının ölümü, Zeusai’nin ailesinin
yanına verilişi, Zeusai ile ilk oyuncak kavgası… Bunlar yoktu o bir damla
yaşta. Belki de en değerli anlar onlardı kalbinde ve çıkmamıştı dışarı. Anladı
ki o anda tüm şehir gerçekler insanın kalbinden çıkarılamaz, öldürülse bile…

Kahkaha devam ederken
Arkadan turuncu saçlı bir çocuk geldi koşarak. Sonra Akuda’yı yerde görünce
hemen eğildi ve nabzına baktı. Nabzı atmıyordu Akuda’nın. Vücudu buz gibiydi.
Zeusai o anda sinirden çıldırdı ve bir teknik yaptı. Elleri titreyerek
yapıyordu tekniğini. En sonunda başparmağını ısırarak kanattı ve yerde yatan
uzun cansız bedene sürdü. Sonrada “Kılıç seli!” diye haykırdı gülen iri adama
doğru. Adam korku içinde kendisine doğru gelen yüz bir kılıçtan kaçmak için
elini şıklattı ama o sırada tüm kılıçlar onun içinden geçtiler.

Şehir artık eski
sessizliğine sahipti yine. Soğuk rüzgârlı, yüksek binalarla dolu şehir artık
sessizliğini hiçbir şeyin bozmasına izin vermeden öylece düşmüştü sanki.
Apartmanların camlarından tek tek ışıklar süzülmeye başlamıştı şehrin ortasına
doğru…

Bir iki gün geçmişti.
Akuda gömülmüştü ve mezar taşında “İnsanı öldürseler bile gerçek hislerini
kalplerinden çıkartamazlar” yazıyordu.

Spoiler:
Hava

soğuk, karanlık ve ürkütücüydü. Karanlık simsiyah gözleri olan güzel bir kadın
gibi kendisine çekiyordu insanı. Ama aynı zamanda o gözlerdeki korkunç
parlaklıkla korkutan bir kadın gibi korkutuyordu insanları. Hiçkimse evinden
fazla uzakta kalmak, gittiği yerden çıkmak, dükkanından çıkmak veya başka bir
büyücüyle karşılaşmak istemiyordu. Büyücüler dünyasının bu dönemi zordu. Kimin
iyi, kimin kötü olduğu belli bile değildi. Dünya kiminin gözünde ikiye kiminin
gözünte üçe ayrılıyor, kiminin gözünde ise tekti. Herkes kimin ne olduğunu
bilmezken bazı yerlerde karanlık işaret görülüyor, insanlar korkuyor ve
katliamlar çıkıyordu. Birbirleriyle aynı yolda gittiklerinden emin olan
insanlar birbirleriyle tedirgince görüşüyor, öğrenciler Hogwarts'ın ne kadar güvende
olduğunu bilmiyor, hatta bir kısmı gitmek istemiyordu. Bu dönemlerde bazıları
kolayca iş buluyor, bazıları iş bulmak için gittiği yerde öldürülüyordu.
İnasnın içini ürperten olayların en başında ise Karanlık Lord için bulanık ve
muggle katliamlarıydı.

Şak diye bir ses duyuldu. Eddy, Diagon
Yolundaki bir bulanığın dükkanının önünde belirdi. İçeri sessizce girmeyi
aklının ucundan bile geçirmedi. Pat diye daldı içeri, içerisi boş, harabe gibi
bir yerdi. Asasını söyle bir salladı ki her yer düzeldi ve orada saklanan
simsiyah gözlü, ensesine kadar siyah saçı olan, kısa ve zayıf yapılı bir adam
ortaya çıkıverdi. Eddy asasını adama doğrulttu. Adamın cebindeki asa Eddy'nin
eline uçtu. Eddy asayı yakaladı ve adama bir büyü yolladı, adamın kendi asasıyla.
Adama sarı rengindeki bir ışık çarptı ve adam arkasındaki sandalyeye düştü.
Sandalyeye bağlandı ve korkmuş gözlerle Eddy'e baktı. Asası
güzelmiş. Bunu saklamalıyım diye düşündü. Sonra arkadan bir ses
geldi. Hemen kapıya gitti ve etrafa baktı. Kimse yoktu. Hayvanların yaptığını
düşündü bu sesi. Sonra adama kızgınlıkla baktı. Adam korkmuş gözlerle Eddy'e
bakarken Eddy'nin bakışı üzerine gözlerini çevirdi. Eddy hemen asasını kapıyo
ve camlara doğrulttlu. Kapı mühürlendi, camların üzerine yoktan var olan bir
perde indi. Sonra Eddy asasını hayava çevirdi ve bir şeyler bırıldandı. Havada
kristal bir iksir şişesi ve yanında da biraz iksir malzemeleri. Eddy hemen
iksir malzemelerini çıkarttı ve bir iksir hazırladı. İksiri şişeye koydu ve
şişenin içindeki mora dönen sıvıdan bir damla yere döktü. Döktüğü yer sanki
yanmış gibi küle döndü. Adam bunun ne iksiri olduğunu anladı ve
hemendebelenmeye başladı. Eddy çok sakin bir şekilde konuşmaya başladı
"Merhaba bulanık, normalde bulanıklara selam vermem ama
sende bana lazım olan bir şey var. Onu hemen bana ver yoksa bu iksir en
ummadığın noktalarına yanlışlıkla dökülüverir." Adam iyice
korkmuştu ama Eddy ona hiç mi hiç aldırmıyordu. Sonra elindeki şişeye asasıyla
dokundu ve iksir havalandı. Eddy asasıyla iksir şişesini kontrol ederken
konuşmasına devam etti "İlk olarak bana o büyüyü
söyleyeceksin. İkinci olarak da aileni ve arkadaşlarını teker teker
çağıracaksın yoksa-". Adam öksürdü ve eddy hemen iksirden bir
damla adamın suratına döktü. Adamın suratındaki iki burun deliğinin yanına
üçüncüsü de açılmıştı. Sonra "Yoksa ne olacağını anladın
sanırım. Bir de tekrar hatırlatacağım sana benim sözümü kesmemelisin yoksa daha
ağır şeylere katlanabilirsin." diye sözünü tamamladı. Adam başını
evet anlamında sallayınca "İşte böyle." diye
ekledi. Asasını havaya çevirdi ve tavandan aşağı sarkan avize adamın tam
kafasının üztüne ilerledi. Sonra asasını kapının yanındaki duvara çevirdi.
Duvardaki iki portre yere düştü. O tablolarda bulunan iki harketsiz insan resmi
vardı çünkü o tablolar muggle tablolarıydı. Eddy yere tükürdü ve asasını
tükürüğüne çevirdi. Tükürük ortadan yok oldu. Sonra Eddy asasını adama çevirdi
ve "Söyle bakalım o kitap nerede? O sihir o kitapta ve kitap
ta sende. Ayrıca ilk olarak o muggle anneni çaığır. Anladın mı
beni." dedi. Adam ağzını açtı ve korkusuzmuş gibi
"Annem muggle buraya gelemez." dedi. Eddy kafasını evet anlamında salladı ve adama
nişan alarak "Crucio, Crucio, Crucio" dedi.
Adam Cruciatus Lanetinin etkisiyle acı çekerken Eddy gülüyor, eğlenceden hoşnut
bir şekilde laneti tekrarlıyordu. Sonra adam hiçbirini kabul etmedi. Eddy sininli
bir şekilde iksir şişesini adamın üstünde gezdirdi. Sonra bazı yerlerine
dökmeye başladı. Adam acı çekerken gülüyordu. Sonra "Avada
Kedavra" dedi. Asasından muazzam bir ışık çıktı. Yeşil ışık adamın
vücuduna deydiği anda adam öldü. İşkenceden kıvranmış, bazı yerleri olmayan,
gözleri açık bir şekilde ölmüştü. Eddy adama bir büyü daha yaptı ve ölü
vücudundaki tüm kan fışkırarak cama doğru gitti. Perdeler yoldan çekildi ve
camdabir yazı belirdi. Perdeler kapandı ve Eddy orayı yıkıp döktü. Oradan
ayrıldı ve aile malikanesine gitti. Banyo yaptı ve kıyafetlerini değiştirdi.
Sonra bakanlığa işinin başına gitti. Masasında seherbazlardan biri tarafından
bırakılan ceset görüntüleri ve camda yazan yazının fotoğrafı vardı. Eddy adamın
paramparça cesedini görünce ne yaptığını anladı ve tekrar gülmeye başladı.
Camda ne yazdığını noktasına, virgülüne kadar hatırlıyordu.

"Siz bulanıklar asla hayatta
kalamayacaksınız. Dünyayı sizden kurtaracağız ve çocuklarımızı temiz dünyada
yetiştireceğiz. Ölümünüz en iyi bu şekilde olacak unutmayın!!!"

Bir gün sonra yine Diagon Yoluna gitti. Bu
sefer yan dükkana girdi. "Fazla bir şeyler bilen birini
temizlemeye geldim." dedi. Dün aslında adamı farketmişti ama adama
öyle bir bakmıştı ki adam anlatamazdı dün gördüklerini. Sonra asasını kaldırdı
ve "Crucio" dedi. İnleme duyuldu.
"Seni görmediğimi sandınğına inanamıyorum. Sen ne kadar
salakmışsın." dedi inleme gelen yere bakarak. Koltuğun arkasındaki
adama asasını çevirdi ve "Avada kedavra" diye
bağırdı. Yeşil ışık bu adamıda öldürdü. Adamın kanını yine çıkardı ve
parçalanmış cesedin üzerine Bu İkinci yazdı. Kalan kanı da
cama yolladı ve aynı yazıyı yazdı. İkinci kişiyi daha öldürmüştü. Bir ay
boyunca hergün bir bulanığı öldürdü ve en büyük bulanık katliamlarından birine
imza atmış oldu. Bir süre sonra Ölüm Yiyenlere katıldı. Kendini çok rahat hissediyordu. Dünyayı
temizliyordu. Sloganı "Çocuklarımız için yeni bir dünya" idi.

Kısa bir süre sonra karanlık gecenin içinde
arkasında bir ses duydu "Eddy o cinayetleri senin işlediğini
biliyorum. Gel teslim ol yoksa seni tutuklarım ve af çıkartamam.".
Eddy onu takmadı baştan ama sonradan "Neden o zaman hiç
denemedin. Her gün ofisimdeyim. Kanıtın olmadığı için olmasın!?".
Eddy sonra cisimlendi ve karanlık gecenin derinliklerinde bir şak
sesiyle kayboldu. Tıpkı ilk gün oraya gelişi gibi kaybolmuştu.

Konu: Geri: Profesör Alımları ~ C.tesi Ara. 05, 2009 9:03 pm

Kabul edilmiştir.

_________________

görlüm yapar yea.

:..¨..::

Konu: Geri: Profesör Alımları ~ Paz Ara. 06, 2009 12:47 am

Ad, Soyad: Richard John Lloyd
RolePlay Yaşı:22
İstediğiniz Ders: Karanlık Sanatlara Karşı Savunma
Günde Kaç Saat Online?:Değişiyor Very Happy

Örnek RolePlay:
George Crownie ye pm olarak gönderildi.

Konu: Geri: Profesör Alımları ~ Paz Ara. 06, 2009 12:56 am

Alındınız =)

_________________

görlüm yapar yea.

:..¨..::

Mesaj Sayısı: 4 Kayıt tarihi: 03/10/09

Ad, Soyad:Edward Diego Eclipse
RolePlay Yaşı:22
İstediğiniz Ders:Sihir Tarihi
Günde Kaç Saat Online?:6+
Örnek RolePlay:Bellatrix Diana Flem

Mesaj Sayısı: 100 Kayıt tarihi: 11/07/09

Rp'niz yetersiz görülmüştür üzgünüz,lütfen baska bir meslege basvurunuz.

Konu: Geri: Profesör Alımları ~ Paz Ara. 06, 2009 7:24 pm

Ad Soyad: Cassandra Cersais
RolePlay Yaşı: Karar vermedim ama yirmili yaşlarda olacak.
İstediğiniz Ders: Uçuş & Ravenclaw B.S
Günde Kaç Saat Online?: İstediğim kadar, yazılı haftaları dışında.
Örnek RolePlay: Görüntü kopyala yapıştırdan oldu, düzeltmedim. Sorun olmaz herhâlde.

Spoiler:

Geceliği
yatakta sürekli yer değiştirmesinden dolayı sıyrılmıştı üstünden.
Teninin buz gibi havayla temas ettiğini hissettiğinde, gözleri hemen
açılmıştı. Soğuğa gelemezdi genç kız. Uyanmasının yüzünde bıraktığı
memnuniyetsizlik farkedilmeyecek gibi değildi. Uykusuna düşkündü,
Ravenclaw'a düşkün olduğu kadar. Uykusunu soğuk havanın bölmesi hiç
hoşuna gitmemişti, gecelik giydiği için kendine lanet etmişti, artık
pencereleri kapayacağına ve pijama giyeceğine dair yemin etmişti
kendine. Yataktan yavaşça doğrulurken, uyuşuk bir şekilde gözlerini
ovuşturuyordu. Bir yandan da gevşemiş vücudunu forma sokmaya çalışıyor,
kollarını arkaya geriyordu. Kızıla yakın kahve uzun saçları burnuna
geldiğinde hapşuracak gibi oldu, yatakhanede olduğunu hatırlaması biraz
geç olmuştu. Cılız sesli olduğuna dua etti, biraz homurdanma dışında
kimseden bir tepki gelmemiş olması yüzündeki saçma ifadeyi değiştirdi.
Hafifçe kıvrıldı dudaklarının kenarları, elleri ise asasına yöneldi.
Ağzından çıkacak tek bir kelime bekliyordu asası, yine de Ravenclaw
cadılarını uyandırmak istemezdi Lorinna. Her ne kadar Slytherinler'e
göre daha normal olsalar da uyku temel bir ihtiyaçtı ve kendi uykusunun
kesilmesinden hiç hoşlanmazdı. Düşünceli bir kız olmuştu her zaman,
asasını elinden bıraktı. Cübbeyi üzerine geçirdi hemen, altında
geceliğinin eteği gözüküyordu. Umrunda bile değildi aslında bu, gecenin
ikisinde kim kütüphanede olabilirdi ki? Mantıklı gelmişti bu düşüncesi,
kütüphaneye gidecekti. Saçlarını biraz düzeltmekle yetindi sadece.
Cübbesinin ne kadar kötü durduğunun farkındaydı ama şimdi umrunda
değildi. Parmak ucu adımlarla koridorlara attı kendini, etraftaki
huysuz tabloları inceleyerek ilerliyordu. Kütüphaneye inmek için
merdivenlere yöneldi. İki kat, en az on dakika uğraştıracaktı onu
merdivenler. Bunun şans işi olduğunu biliyordu, yine de hiçbir zaman
çabucak inememişti merdivenlerden. Yine öyle oldu, beş dakikalık bir
bekleme sürecinin arkasından üçüncü katta buldu kendini. Garip bir
şekilde titriyordu bedeni, sanki bir şey olacakmış gibiydi. Kütüphaneye
ilerlemeye devam etti, artık ayakkabıları ses çıkarıyordu. Elleri
saçlarındaydı. Tahta kapının önünde durduğunda, bir gölge düşmüştü.
İçeride biri vardı, kim olabilirdi ki bu? Rezil olacak hâli yoktu, yine
de içindeki ses yatakhaneye dönmemesini söylüyordu. Sağ eliyle asasını
kavradı, yandan bir gece lambası aldı ve ilerledi. Anlam veremediği bir
cesurluk kaplamıştı benliğini. Lambayı yukarısında tutuyordu, hâlâ
açılmak için çırpınan gözleri sadece dolunay görmemişti. Işıkların
aydınlattığı pürüzsüz yüz, Marquis'e aitti. Çocuğun Slytherin olduğunu
biliyordu, yine de umursamıyordu hiçbir şeyi sanki. Ondan etkilendiğini
düşünüyordu, Jaska'dan ayrıldığından beri bu cümle somutlaşmıştı. Ondan
ayrılmasının sebebi de bu çocuk değil miydi? Emin olamıyordu. Hiçbir
şeye anlam veremeyen gözleri irice açıldı. Aklından cümle kurmaya
çalıştı. Bir sürü cümle geliyordu aklına, ama hiçbiri doğru gelmiyordu
ona. Ayakları da titriyordu şimdi. Aciz ve korkak biri gibi göründüğüne
emindi. Elindeki lambayı düşürmemek için uğraşverirken, mümkün
olduğunca tatlı bir sesle konuştu. "İyi geceler, Marquis'ti değil mi?" Sırf
laf olsun diye konuşmuştu, adını elbette ki biliyordu. Yavaş ve
çekingen adımlarla yanına ilerledi çocuğun. İlk defa böyle garip
hissediyordu kendini. Gecenin verdiği uyuşukluk değildi bu, sanki
onunla birlikte farklı bir dünyaya gitmişti. Çocuğun yanına geldiğinde
duraksadı, güzel görünmeye uğraşacak zamanı yoktu. Masaya ilişti
dolunayda parlayan yeşil gözleri, bir şey çiziyordu. Gereğinden güzel
çizdiğini farketti, bir an duraksadı. Resimde kendini gördüğüne yemin
edebilirdi. Çocuğun konuşmasına fırsat vermeden konuşuvermişti. "Çizim mi yapıyorsun? Gözlerim seçemiyor şu an, hatta bir an kendim sandım ama benden güzel çiziyorsun."
Kızaran yüzü bir domatesi andırıyordu, gözlerindeki merak ve uyuşukluk
onu kim bilir nasıl çirkin yapıyordu şimdi. Gözlerini kaçırmaya
çalıştı, resime bakmayı denedi. Kendisiydi bu, veya bilmediği bir ikizi
vardı. Aklını kurcalayan soruya çocuğun bir cevap vermesini bekliyordu
bir an önce.

Boş ve uyuşuk bakışlarının bir anlam kazandığını
hissedebiliyordu. Hissedebildiği tek şey bu değildi, sadece çocuğun
gözlerine bakarken bir sürü şey geçirmişti aklından. Elindeki lambanın
çocuğu rahatsız ettiğini farkedince, aşağı indirdi. Onun yüzünü seçmek
çok zor olmuyordu, şayet sanki ay sadece onu aydınlatıyordu, ıssız
kütüphanede ve karanlık gecede. Çocuğun yüzüne bakmaktan utanıyordu,
bayan asosyale bağlamıştı. Normalde hep canayakın ve sosyal bir kız
olmuştu, şimdi ise boğazı düğümlenmişti. Her konuşmaya çalıştığında
boğazındaki acıdan başka hiçbir şey hissetmiyordu. Beatrix geldi sanki
gözlerinin önüne bir an. Onunla hep erkekler hakkında konuşurlardı.
Herkes hakkında konuştuklarını düşünüyordu. Marquis hakkında ise hiç
konuşmamışlardı. Düşüncesi değişirken, ilk defa Beatrix'in yakışıklı
dememesinden memnuniyet duyduğunun farkı vardı. Sanki kimseyle
paylaşamadı bir an için onu, kendisi için yaratıldığını düşünüyordu.
Saçmalaması bile güzel geliyordu kendine şimdi, Marquis'in gözlerine
bakarken düşündüğü her şey güzel geliyordu. Hogwarts'ta olmaktan hiç bu
kadar zevk aldığını hatırlamıyordu, Jaska'yla öpüşürken bile. Belki de
Jaska doğru kişi değildi. Bilmiyordu. Jaska'yla Marquis için mi
ayrılmıştı? Lorinna hiç açıklama yapmadan, Jaska ayrılmıştı. Belki de o
istemişti ayrılmayı, o başkasını seviyordu. Sanmıyordu, onun da
kendisine aşık olduğunu biliyordu. Marquis'e olan ilgisini farketmiş
olmalıydı, ne zaman çocuğu görse duraksıyordu. Yutkunuyordu ve kalbinin
delicesine çarptığını hissediyordu. Belki de hiç burada olmamalıydı,
yatakhaneye gidip uyumalıydı. Çocuktan kaçmalıydı, bu nedenle acı
çekmeyecekti. Yapamazdı, onsuzluğun daha çok acı çektireceğinden adı
gibi emindi. Her şeyi ona bağlıyordu, derslere bile artık öğrenmek için
değil, onu görmek için giriyordu. Onu göremediği zaman, kalbi sıkışıyor
ve bazen de fenalaşıyordu. Bu aşk değil de neydi? Peki ya Beatrix'e
verdiği söz? Hani hiç sevgilileri olmayacaktı? Bu sözü Jaska'yla
çıkarak bozmuştu, bundan onun haberi olmaması ne kadar kötüydü. Yalancı
biri olmak. Kendinden nefret etmesine yetmişti. Şimdi de Marquis. Peki
bunu Beatrix'e nasıl anlatacaktı? Anlatacak mıydı? Ne diyecekti peki.
Adını koyamadığım duygular yaşıyorum ama aşk olması olağan mı?
Düşüncelerine dalmışken, çocuğun sesiyle irkildi. "Bazı
insanların yüzü farklıdır, mükemmel değildir belki ama hem imgesel hem
gerçekseldir. Çizerken garip bir rahatlık duyarsın, beğenilmeme
ihtimali yokmuş gibi." Bu sözlere hayran olmamak mümkün
müydü? Çocuğa biraz daha kapılmamak, çok zordu. Çocuğun gözlerine
baktı, yutkunduktan sonra gözlerini kıza çevirmişti o da. Gülümsemeye
çalıştı, Marquis devam etti cümleye. "Senin
yüzünü de aynı böyle tanımlayabiliriz. Hatta biraz da ötesi. Yüzünü
çizmeyi seviyorum, umarım rahatsız olmamışsındır çizmemden?"
Yüzünü çiziyordu. Steve de yetenek olsaydı diye düşündü. Sırdaşını
çizer miydi? Evet, çizerdi. Gördüğü herhangi bir portreyi çizebilirdi
Marquis. Onu çoğu zaman çizerken görüyordu. Tahmin ettiği şeyin
olmaması da ihtimaldi. İkisinin de gözlerini birbirlerinden ayırmaması,
Lorinna'ya garip bir şekilde cesaret veriyordu. Sanki birazdan gidip
Marquis'e ona olan ilgisini anlatacaktı. Aslında öyle olmasını isterdi,
diyebilmeyi. En azından vicdan azabı çekmezdi, 'Hayır!' dese ve bir
daha onun yüzüne bakmasa üzülürdü belki ama içinde sıkıntı olmazdı. Her
saniye kendi kendini yemezdi ve en azından yaslanacak bir omuz vardı
her zaman. Steve onu hep beklerdi. Gidip onun yanında litrelerce göz
yaşı dökse, yine de saçlarını okşayacağını biliyordu. Onu hep, 'Sana
çocuk mu yok Lorry, saçmalama!' diye teselli edeceğini biliyordu. En
kötüsü Marquis'i dövmeye kalkacağını da biliyordu ki sevdiğine zarar
gelmesinden kötü bir şey olamazdı onun için. Artık sevdiği
diyebiliyordu ona, nasıl hissettiğinin farkına varıyordu. Artık bir
cevap vermesi gerektiğinin bilincinde olmasına rağmen, git gide
kırmızılaşan yanaklarını gizlemeye çalışmakla cevabını geciktiriyordu.
Aklında kuracağı cümle taslak olarak kalmışken, uzatmadan mırıldandı. "Ah, hiç rahatsız olmam. Beni çizdiğini görmek, gururlandırdı beni. Aslına bakarsan, aşık oldum. Yani resme." Kendine
lanet ediyordu. Afallamanın da ötesiydi bu artık. Aşık oldum demişti,
her ne kadar resme diye düzeltse de hiçbir işe yaramayacağını
düşünüyordu. Biraz şanslıysa cümleyi eksik söyleyen bir kız olarak
tanırdı Marquis onu, ki dönemin en zeki öğrencisinin böyle bir hata
yapmayacağını düşünüyor olabilirdi. Kendini salak biri gibi tanıtmayı
hiç bu kadar istememişti. Kendine gelmeye çalışıyordu. Saçlarını biraz
karıştırdı ve gözlerini çocuğun gözlerinden çekti. Biraz düşündü, yine
yanlış bir cümle söyleyemezdi. O kadar da salak olamazdı ya. Biraz
homurdandıktan sonra ince bir sesle konuşmaya başladı. "Imm, yanlış anlama bir narsist değilim. Hatta güzel bulmam kendimi. Ama bu resim çok güzel olmuş. Sağol." Şimdi
bu düşünmüş hâli miydi? Elini alnına götürdü, hafifçe vurdu.
Yanaklarının kızarmadığını farketti, alışmış gibiydi. Yine de düşünse
de düşünmese de afallıyordu. Her cümlesinde biraz saçmalık vardı ve
biraz daha yanlışa tahammül edemeyecekti. Başkası olsaydı karşısında bu
kadar afallamanın karşısında çoktan terkederdi. Hoş, başkasının
karşısında afallamıyordu. Ne Jaska'nın ne Kevin'in ne de Steve'in
karşısında bu kadar afallamamıştı. Saçlarını karıştırmaya devam
ederken, lambayı masanın üstüne yavaşça bıraktı. Esnedi önce, sonra
balo geldi aklına birden. O anki uyuşukluğundan cümleleri sesli
söylediğinin farkında değildi. "Ah, balo. Jaska'ya ne diyeceğim ben? Seninle gelemem, ben başkasını seviyorum mu?"
Mu kelimesini vurguladığı için kulağında yankılandı. Kulağında
yankılanmasının tek bir açıklaması olabilirdi. Sesli mi söylemişti
yani? Yoo, hayır. O kadar da salak olamazdı. Bunu yapamazdı.
Yapmamalıydı. Çocuğun yüzüne bakacak cesareti bile bulamadı kendinde.
Elini sertçe alnına vurdu bu sefer. Yüz ifadesi iyice şaşkınlaşmıştı.
Yanakları sanki çökmüş gibiydi. Telaşlı bir sesle konuştu. "Sesli düşündüğümü söyleyemeyeceksin değil mi?"

Bir
yandan kendini Beatrix ve Jaska'ya karşı suçlu hissederken, diğer
yandan Marquis bütün suçlarını aklıyordu sanki. Onu, şu anda tanıdığı
herkesten üstün tutuyordu. Midesinde kabarcıkların oluşup, patladığını
hissedebiliyordu. Jaska'yla çıkmadığında bile böyle hissetmediğini
biliyordu. O ne yapıyordur şimdi diye düşündü, Marquis'in gözleri ise
bu düşüncenin aklından iki saniyede silinmesini sağladı. Artık
duygularını tanımlamakta güçlük çekmiyordu, Marquis'e aşıktı. Onu
seviyordu. Belki karşılıksızdı ama geri dönemeyecek kadar büyümüştü
sevgisi. Durduramazdı. Peki Marquis'in yüzünü çizmesi, doğal bir şey
miydi? Olağan mı karşılamalıydı bunu, gecenin üçünde arkadaşını
çizebilir miydi bir insan? Bilmiyordu, tek bildiği şey profesörlerden
azar yiyeceği ama 'O'nunla olduğu için umursamayacağıydı. Garip bir
güven dolmuştu içine şimdi, mavi gözleri içine çekiyordu onu. Bu
durumdan rahatsız olduğu söylenemezdi ama salak durumuna düşmeyi
istemiyordu. Hoş, daha ne kadar salak durumuna düşebilirdi ki? Oldu,
seni seviyorum da deseydi. Aslında demesi gerekiyordu ama diyebilir
miydi? Hazır cesaret varken... Derin bir nefes aldı, kendini tam
hazırlarken Marquis konuştu. "Ah, ne kadar kabayım." Belki
de Tanrı istemiyordu söylemesini. Çocuğun cümlesini düşündüğünde, bir
anlam veremedi. Niçin kabaydı ki? Kötü bir şey söylememişti, asıl
saçmalayan Lorinna'nın kendisiydi. Marquis doğruldu, sandalyeyi çekti
ve oturmasını işaret etti. Yüzünde bir gülümseme belirdi ve cübbesini
çekiştirerek oturdu sandalyeye. Işık tam gözüne giriyordu, çocuğa
bakamamasının sebebini bu nedenle geçiştiriyordu şimdilik. Niye bana
bakmıyorsun gibi bir soru alırsa, yanıtını gözüme ışık giriyor olarak
verebilirdi. Belki tam tatmin edici bir cevap olmazdı ama işe
yarayabilirdi. Sesli düşündüğünü biliyordu, yine de sorduğu soruya bir
cevap gelmediğinden geçiştirdiğini düşündü. Belki de hiçbir şey
söylememişti ve çocuk bir anlam veremediğinden dolayı konuşmamıştı.
Kibarlığından vazgeçmemek içindi belki de. İçinden, çok aptalmış diye
düşündüğüne emindi. Kendini rezil etmeye bir yere kadar katlanabilirdi
ama aptalmış gibi görünmeye asla. Hemen onu sevdiğini söyleyecek ve bu
saçma utangaçlık seramonisine son verecekti. Sözde tabii, bunu yapmak o
kadar zor geliyordu ki ona. Ya gözlerindeki ışık sönerse, ya bir daha
onu göremezse, her gördüğünde, koşarsa, sadece gölgesi olarak
kalırsa... Buna katlanamazdı, bir süre sonra söyleyecekti. Sükûneti
bozmak istemedi, mecbur kaldı. Duyduğu ses, kafasının tekrar çocuğa
çevrilmesine neden oldu. Genzini temizleyen çocuk, bir şeyler söylemeye
hazırlanıyor olmalıydı. Ya da bu bir Lorinna'yı konuşmaya teşvik etme
çalışmasından ibaretti. İlk tahmini doğru çıktı, çocuğun değişimde olan
sesi kütüphanede yankılandı. "Sanırım
söyleyeceklerini tam ifade edemeyen ya da içindekileri söylemekten
çekinen iki kişiyi misafir ediyor bu gece kütüphane." Kısık
ses ona mutluluk getiriyordu sanki. Cümlenin anlamını düşündüğünde,
çocuğa hak vermeden edemedi. En azından kendi tarafından. Peki bunu
niye söyleme ihtiyacı duymuştu ki çocuk? Yoksa, o da... Daha mantıklı
bir açıklaması yoktu. Merakla açıldı gözleri, bütün uykusu kaçmıştı.
Kulaklarını açmış, Marquis'i dinliyordu. "Hiç kendimden beklemeyeceğim biçimde optimistim."
Yüzünde oluşan gülümsemeye karşı koyamamıştı. Yine de merakla ne
diyeceğini bekliyordu. Aslında duymak istediği iki kelime vardı şu an
için, başka kelimeler hüsrandan başka bir şeye yol açmayacaktı.
Biliyordu. Görebiliyordu, iyi bir şeyler olacağını görebiliyordu.
Gelecekten çıkması gerekti, geleceği değiştirmek Marquis ve kendisine
bağlıydı. Marquis ona dönük değildi, belki de bu yüzden çok rahat
bakabiliyordu Lorinna, ona. Her zamanki gibiydi, hiç farkedilmeyen kız
ve derslerde takip takip edilen oğlan. Bir kere derste göz göze
gelmişlerdi, domates gibi kızarmıştı. Onun dışında, çocuğun kendisine
baktığını görmemişti. Umutsuzluğa kapılmamalıydı, şu anda en son
ihtiyacı olan şeydi bu. Çocuğun kurduğu cümleyi dinledi sessizce. "Aslına bakarsan ben de aşık oldum ama resme değil." Artık
rahatça umutsuzluğa kapılabilirdi. Bundan daha kötü ne olabilirdi ki?
Başka birine aşık olmuştu ve şimdi bunu Lorinna'ya mı anlatacaktı?
Çocuğun gözlerini üzerinde hissedince rahatsız olmadı, sadece bu garip
bir histi. Lorinna, ona aşık olduğunu anlamışken, onun başkasına aşık
olması adil değildi. Bunu kendisine söylemesi hiç adil değildi. Oturup,
küçük bir bebek gibi ağlayabilirdi. Kabul edemezdi bunu, başkasını
sevmesini. Göz göre göre kaybediyordu onu. Aşık oldukları kişileri
söyleyebilecek kadar samimiler miydi ki? Aklında koca bir soru
işaretinden başka bir şey yoktu. Birden Marquis'in pürüzsüz yüzüne
okkalı bir tokat atma isteği doğdu içinde. Kendisinin olmayacaksa,
kimsenin olmamalıydı. Hayatını değiştirecek kelimeler gelirken, soluk
gülüşlü bir yüzden ibaretti her şey. "Resimdeki yüze."
Yutkundu, Marquis ne demişti böyle? Aşık olmak kelimesini duyunca
duyduğu kin, cümlenin devamı ile yok oldu. Resimdeki yüz kendisiydi,
yani Marquis de ona aşıktı. Daha ne isteyebilirdi ki? Şaşkın yüzünde
sinsi bir gülümseme belirdiğinde ise, kafasında nasıl bir cümle
kuracağını tasarlıyordu. Eski kitapların tozları burnuna geldiğinde
hapşurdu. Fazlasıyla rahatsız edebilecek bir şekilde hapşurduğunu
biliyordu, toza karşı olan alerjisini engelleyemiyordu maalesef.
Kızarmış burnunun yanında kızarmış yanakları da vardı. O
kızarıklıkların geçmesini istiyordu ama nasıl normal davranabilirdi ki?
Şimdi dans edip, çığlık falan atacaktı. Kendini dizginlemeye çalışarak,
gözlerini gözlerine dikti. Yanaklarının kızarıklığının geçtiğine yemin
bile edebilirdi. Kısa ama etkili en iyisi diye düşünüp, kısık bir sesle
konuştu. Sesindeki mutluluk okunuyordu. "Ben de çizene, galiba." Kaslarının
gevşediğini hissetti, aldığı derin nefesi rahatça verdi. Sonunda
söylemişti, yutkundu. Cesaret belirtileri oluşmuşken, konuşmaya karar
verdi. "Aslında bunu iki hafta önceki iksir dersinde farkettim ama bugün emin oldum." Alnındaki
terleri silerken, kalbi küt küt atıyordu. Şu an sadece Marquis'i
görüyordu gözleri. Beatrix ve Jaska'yı çoktan unutmuştu. Claudia'yla
konuşmalıydı. Sevinini paylaşacak birine ihtiyacı vardı, engelleyecek
birine değil. Zaten Beatrix'ten yeterince azar işitecekti ve
ailesinden. Bir Slytherin'e aşık olmak... Kendisine artık garip
gelmeyen bu kavramın ailesi tarafından nasıl karşılanacağını tahmin
edebiliyordu. Belki de hiç söylememeliydi ailesine. Her şey güzel
gidecekti, tabii sarışın bir Ravenclaw her şeyi öğrenip, ailesine
yetiştirmezse. İntikam, Beatrix'in gözünü kör edebilirdi, biliyordu.

» Profesör Alımları.
» Profesör Alımları
» Moderatör alımları
» Metamorfagus Alımları
» Grafiker Alımları

Profesör Alımları ~

Profesör Alımları ~

Similar topics

Similar topics